Make-up

Geschiedenis van make-up. Hoe begonnen vrouwen hun gezicht te versieren?

273views

De oude Romeinse dichter Ovidius schreef zo ​​direct in zijn verhandeling ‘De wetenschap van de liefde’:

“Het is zeldzaam om een ​​gezicht zonder gebreken te zien. Verberg je gebreken…
In je lichaam en gezicht, als je ze kunt verbergen!”

Maar wat voor het ene volk een tekortkoming is, is voor het andere volk het meest verdienstelijke.

Bijvoorbeeld: ‘de oren van een schoonheid zijn als dumplings’ zal een Europeaan afschrikken, maar de Maasai in verrukking brengen. Bij deze Afrikaanse stam wordt de aantrekkelijkheid van een vrouw grotendeels bepaald door de lengte van haar oorlellen, die in de kindertijd beginnen uit te rekken. Op de leeftijd van het huwelijk hangen de oorlellen al tot aan de schouders, dus om niet per ongeluk in de struiken verstrikt te raken, moeten schoonheden… ze achter hun oren plaatsen. Maar wat voor ruimte geven zulke “knoedels” voor decoraties! Vrouwen steken draad, kralen en nogal indrukwekkende schijven in de doorboorde gaten. Ze zeggen dat de lobben soms zelfs fungeren als zakken voor verschillende kleine dingen.

Nog schokkender zijn de schoonheden van een andere Afrikaanse stam: de Mursi, die hun onderlip strekten met behulp van een “pelele” -schijf die in de incisie werd gestoken (tot een diameter van 15 cm!). Er wordt aangenomen dat deze “plastische chirurgie” aanvankelijk niet ter versiering werd gedaan, maar integendeel om af te schrikken – zodat andere stammen en Arabische slavenhandelaars de misvormde vrouwen niet zouden begeren. Al snel raakten de mannen van de stam gewend aan deze prominente lippen, en daarna werden ze zelfs verliefd. Toen reiziger David Livingston aan een leider vroeg waarom dit een vrouw zou worden aangedaan, antwoordde hij botweg: ‘Voor schoonheid. Wat zou een vrouw zijn zonder Pelele?”

Nieuw-Zeelandse Maori’s zouden dezelfde vraag beantwoorden: waarom injecteren ze inkt in de lippen en kin van hun vrouwen? Het liefst zingen ze zelfs de regels uit hun lied:

Mijn dochter, ga liggen zodat ik je kan schilderen en je kin kan tatoeëren!
Zodat vreemden niet zeggen als je hun huis binnenkomt:
“Waar komt deze lelijke vrouw vandaan?”
Ga liggen mijn dochter, ik zal je schilderen en tatoeëren
Je kin om je mooi te maken:
Wanneer je op vakantie komt, zullen ze je niet vragen:
“Waar komt deze vrouw met rode lippen vandaan?”
Wij zullen je charmant maken
Wij tatoeëren je…

De gewoonte om je gezicht te schilderen is over het algemeen heel oud. Het wiel en de ploeg waren nog niet uitgevonden, de eerste stad was nog niet gebouwd, de eerste letter was nog niet geschreven en onze voorouders gebruikten al uit alle macht kleurboeken. De redenen voor een dergelijke make-up waren heel verschillend: in de ene versie maakten ze vijanden bang, in de andere spraken ze met geesten, in de derde gingen ze huwelijksrelaties aan.

En natuurlijk waardeerden vrouwen vooral de decoratieve cosmetica. Voor hen bleef het een soort ‘strijdpatroon’, met behulp waarvan ze de harten van mensen veroverden en wonnen.

Al vijfduizend jaar geleden, in een van de oudste beschavingen – Egypte – kunnen we de volledige cosmetische basisset vinden die vrouwen tot op de dag van vandaag gebruiken. En bij Egyptische begrafenissen kun je ook de eerste ‘cosmetische zakjes’ vinden, die minstens zeven soorten rubs en twee gezichtsverven bevatten.

Het is voldoende om nog eens naar de beroemde buste van Nefertiti te kijken om te zien dat haar gezicht heel geschikt zou zijn om reclame te maken voor oude Egyptische make-up. De ogen van de koningin zijn bekleed met zwarte verf om ze de gewenste amandelvorm te geven. De Egyptenaren noemden de verf zelf welsprekend ‘mastim’, wat zoiets betekende als: ‘dat wat de ogen doet spreken’. De contouren van de ogen snelden rechtstreeks naar de slapen en strekten zich uit in dezelfde ‘pijlen’ die in de jaren zestig weer in de mode zouden komen (Elizabeth Taylor in de rol van Cleopatra zag er toen heel modern uit). Ze konden niet zonder de bij de Egyptenaren zo geliefde groene verf, die werd verkregen uit gemalen malachiet. Egyptische schoonheden gebruikten het om een ​​streep onder hun ogen te tekenen en gebruikten het als oogschaduw.

De neus werd als dun en recht gewaardeerd, de wenkbrauwen waren gebogen en lang (net als de omtrek van de ogen reikten ze bijna tot aan de slapen). Toegegeven, de Egyptenaren waardeerden katten nog meer. Als een ‘heilig’ dier stierf, moesten de eigenaren als teken van rouw hun wenkbrauwen afscheren.

Er waren ook analogen van lippenstift – bijvoorbeeld minium (ijzeroxide) of cinnaber, wat kwiksulfide is en, zoals je begrijpt, onveilig is. De veiligste lipverf werd beschouwd als karmijn, dat werd gemaakt van zuur geproduceerd door vrouwelijke cochenille, een klein insect van de hemipteran-orde.

De Egyptenaren gebruikten ook een toegankelijker poeder gemaakt van rode klei, dat zowel op de lippen als op de wangen werd aangebracht. Sommigen bereikten het rooskleurige effect op een onaangenamere manier: door bijtend irissap in hun wangen te wrijven.

Wat de algemene huidskleur betreft, probeerden Egyptische vrouwen met een donkere huidskleur deze witter te maken, waardoor deze een lichtere gelige tint kreeg. Om de huid nog lichter te laten lijken, werden op de nek en slapen blauwe aderen geschilderd.

Leonard Cottrell, archeoloog:
“De schoonheid van Griekenland en Rome verrukt, maar windt ons niet op. Ze lijken net zo koud als het marmer waaruit ze zijn gebeeldhouwd. Maar als je Nefertiti een jurk ‘van Dior’ aantrekt en ze draagt ​​een modieus restaurant binnen, dan wordt ze begroet met bewonderende blikken van de aanwezigen. Zelfs haar cosmetica zal geen roddels veroorzaken.”